مدام ار می نمی نوشد قدح بر کف چرا دارد

چه بادست اینکه می آید که بوی یار ما دارد

صبا در جیب گوئی نافه مشک ختا دارد

بطرف بوستان هرکس بیاد چشم می گونش

چو یار آشنا از ما چنان بیگانه می گردد

شود جانان خویش آنکس که جانی آشنا دارد

از آن دلبستگی دارد دل ما با سر زلفش