زخم شمشیر توان خورد و فغان نتوان کرد

ناوک غمزه ات از جوشن جانم بگذشت

در صف معرکه اندیشه جان نتوان کرد

گر بتیغم بزنی از تو ننالم که ز دوست

راستی گر چه ببالای تو می ماند سرو

نسبت قد تو با سرو روان نتوان کرد

خواجو از دور زمان آنچه ترا پیش آمد