ناوک غمزه ات از جوشن جانم بگذشت

شمه ئی از غم عشق تو بیان نتوان کرد

نوشداروی من از لعل تو می فرمایند

بشکر گر چه دوای خفقان نتوان کرد

در صف معرکه اندیشه جان نتوان کرد

گر بتیغم بزنی از تو ننالم که ز دوست

زخم شمشیر توان خورد و فغان نتوان کرد