بشکر گر چه دوای خفقان نتوان کرد

با تو صد سال زبان قلم ار شرح دهد

شمه ئی از غم عشق تو بیان نتوان کرد

نوشداروی من از لعل تو می فرمایند

ناوک غمزه ات از جوشن جانم بگذشت

در صف معرکه اندیشه جان نتوان کرد

گر بتیغم بزنی از تو ننالم که ز دوست