با تو صد سال زبان قلم ار شرح دهد

که به گل چشمه خورشید نهان نتوان کرد

از میانت سر موئی ز کمر پرسیدم

گفت کان نکته باریک عیان نتوان کرد

شمه ئی از غم عشق تو بیان نتوان کرد

نوشداروی من از لعل تو می فرمایند

بشکر گر چه دوای خفقان نتوان کرد