که به گل چشمه خورشید نهان نتوان کرد

بر سر کوی تو اندیشه جان نتوان کرد

پیش لعلت صفت زاده کان نتوان کرد

مهر رخسار تو در دل نتوان داشت نهان

از میانت سر موئی ز کمر پرسیدم

گفت کان نکته باریک عیان نتوان کرد

با تو صد سال زبان قلم ار شرح دهد