گفت کان نکته باریک عیان نتوان کرد

مهر رخسار تو در دل نتوان داشت نهان

که به گل چشمه خورشید نهان نتوان کرد

از میانت سر موئی ز کمر پرسیدم

با تو صد سال زبان قلم ار شرح دهد

شمه ئی از غم عشق تو بیان نتوان کرد

نوشداروی من از لعل تو می فرمایند