از میانت سر موئی ز کمر پرسیدم

پیش لعلت صفت زاده کان نتوان کرد

مهر رخسار تو در دل نتوان داشت نهان

که به گل چشمه خورشید نهان نتوان کرد

گفت کان نکته باریک عیان نتوان کرد

با تو صد سال زبان قلم ار شرح دهد

شمه ئی از غم عشق تو بیان نتوان کرد