شمه ئی از غم عشق تو بیان نتوان کرد

از میانت سر موئی ز کمر پرسیدم

گفت کان نکته باریک عیان نتوان کرد

با تو صد سال زبان قلم ار شرح دهد

نوشداروی من از لعل تو می فرمایند

بشکر گر چه دوای خفقان نتوان کرد

ناوک غمزه ات از جوشن جانم بگذشت