مهر رخسار تو در دل نتوان داشت نهان

بر سر کوی تو اندیشه جان نتوان کرد

پیش لعلت صفت زاده کان نتوان کرد

که به گل چشمه خورشید نهان نتوان کرد

از میانت سر موئی ز کمر پرسیدم

گفت کان نکته باریک عیان نتوان کرد