در صف معرکه اندیشه جان نتوان کرد

نوشداروی من از لعل تو می فرمایند

بشکر گر چه دوای خفقان نتوان کرد

ناوک غمزه ات از جوشن جانم بگذشت

گر بتیغم بزنی از تو ننالم که ز دوست

زخم شمشیر توان خورد و فغان نتوان کرد

راستی گر چه ببالای تو می ماند سرو