چو گوش بر سخن بلبل سحر می کرد

اگر ز نرگس مستش چمن نشان می داد

دلم بدیده حسرت درو نظر می کرد

تذرو جان من از آشیان برون می شد

شکوفه بهر تماشای باغ عارض دوست

سر از دریچه چوبین شاخ بر می کرد

کمان ابروی آن مه چو یاد می کردم