شکوفه بهر تماشای باغ عارض دوست

دلم بدیده حسرت درو نظر می کرد

تذرو جان من از آشیان برون می شد

چو گوش بر سخن بلبل سحر می کرد

سر از دریچه چوبین شاخ بر می کرد

کمان ابروی آن مه چو یاد می کردم

خدنگ آه من از آسمان گذر می کرد