خدنگ آه من از آسمان گذر می کرد

شکوفه بهر تماشای باغ عارض دوست

سر از دریچه چوبین شاخ بر می کرد

کمان ابروی آن مه چو یاد می کردم

فلک بیاد تن سیمگون مهرویان

درست روی من از مهر دل چو زر می کرد

سحر که شاهد خاور نقاب بر می داشت