فلک بیاد تن سیمگون مهرویان

سر از دریچه چوبین شاخ بر می کرد

کمان ابروی آن مه چو یاد می کردم

خدنگ آه من از آسمان گذر می کرد

درست روی من از مهر دل چو زر می کرد

سحر که شاهد خاور نقاب بر می داشت

حدیث روی تو ناهید با قمر می کرد