درست روی من از مهر دل چو زر می کرد

کمان ابروی آن مه چو یاد می کردم

خدنگ آه من از آسمان گذر می کرد

فلک بیاد تن سیمگون مهرویان

سحر که شاهد خاور نقاب بر می داشت

حدیث روی تو ناهید با قمر می کرد

ز شوق لعل تو هر لحظه مردم چشمم