سر از دریچه چوبین شاخ بر می کرد

تذرو جان من از آشیان برون می شد

چو گوش بر سخن بلبل سحر می کرد

شکوفه بهر تماشای باغ عارض دوست

کمان ابروی آن مه چو یاد می کردم

خدنگ آه من از آسمان گذر می کرد

فلک بیاد تن سیمگون مهرویان