من تحفه جان می آورم بهر نثار مقدمش

طوطی خطش از چه رو پر بر شکر می گسترد

سرو از قد چون عرعرش گل پیش روی چون خورش

این دست بر سر می زند و آن جامه بر تن می درد

وان جان شیرین از جفا ما را بجان می آورد

زلف سیه کارش نگر و آنچشم خونخوارش نگر

کاین قصد جانم می کند و آن خون جانم می خورد