وان جان شیرین از جفا ما را بجان می آورد

سرو از قد چون عرعرش گل پیش روی چون خورش

این دست بر سر می زند و آن جامه بر تن می درد

من تحفه جان می آورم بهر نثار مقدمش

زلف سیه کارش نگر و آنچشم خونخوارش نگر

کاین قصد جانم می کند و آن خون جانم می خورد

هنگام تیر انداختن گر بر من آرد تاختن