ترسم که برآرم نفسی از دل پردرد

بی باده گلرنگ ز گلزار بگیرد

هر دم که در آن نرگس پر خواب تو بینم

خون جگرم دیده بیدار بگیرد

و آئینه رخسار تو زنگار بگیرد

چون نافه تاتار دلم خون شود از غم

چون گرد مهت نافه تاتار بگیرد