با وجود قد رعنای تو گو سرو مروی

که گدائی درت ملکت سلطان ارزد

با لبت دست ز سر چشمه حیوان شستم

زانکه یاقوت تو صد چشمه حیوان ارزد

زانکه بالای تو صد سرو خرامان ارزد

از سر کوی تو خواجو بگلستان نرود

که سر کوی تو صد باغ و گلستان ارزد