چون سخن می گوئی از لعل تو گوهر می چکد

ایکه از شرمت خوی از رخساره خور می چکد

زان لب شیرین چو می آرم حدیثی در قلم

از نی کلکم نظر کن کاب شکر می چکد

دامن گردون پر از خون جگر بینم بصبح