زان لب شیرین چو می آرم حدیثی در قلم

ایکه از شرمت خوی از رخساره خور می چکد

چون سخن می گوئی از لعل تو گوهر می چکد

از نی کلکم نظر کن کاب شکر می چکد

دامن گردون پر از خون جگر بینم بصبح

بسکه در مهر تو اشک از چشم اختر می چکد