از نی کلکم نظر کن کاب شکر می چکد

ایکه از شرمت خوی از رخساره خور می چکد

چون سخن می گوئی از لعل تو گوهر می چکد

زان لب شیرین چو می آرم حدیثی در قلم

دامن گردون پر از خون جگر بینم بصبح

بسکه در مهر تو اشک از چشم اختر می چکد

چون عقیق گوهر افشان تو می آرم بیاد