در فغانست و ندانم که چرا می نالد

عندلیبیست که در باغ نوا می سازد

خوش سرائیست که در پرده سرا می نالد

بیزبانست و ندانم که کرا می خواند

من دلخسته اگر زانکه ز دل می نالم

باری آن خسته بیدل ز کجا می نالد

می فتد هر نفسی آتشم اندر دل ریش