بهوای سمن و سنبل تر باز آمد

گر چه طوطی ز شکر نیک بتنگ آمده بود

دگر از آرزوی تنگ شکر باز آمد

بلبل مست نگر باز که چون باد بهار

شمع کومجلس اصحاب منور می داشت

با دلی تافته و سوز جگر باز آمد

خاکساری که شدآب رخش از گریه برود