همچو آتش شد و چون باد سحر باز آمد

شمع کومجلس اصحاب منور می داشت

با دلی تافته و سوز جگر باز آمد

خاکساری که شدآب رخش از گریه برود

مدتی گر بضرورت ز نظر غایب گشت

مفکنیدش ز نظر چون به نظر باز آمد

هر که او را قدمی بود چو خواجو را دید