مفکنیدش ز نظر چون به نظر باز آمد

خاکساری که شدآب رخش از گریه برود

همچو آتش شد و چون باد سحر باز آمد

مدتی گر بضرورت ز نظر غایب گشت

هر که او را قدمی بود چو خواجو را دید

گفت کان یار قدم دار دگر باز آمد