هر که او را قدمی بود چو خواجو را دید

همچو آتش شد و چون باد سحر باز آمد

مدتی گر بضرورت ز نظر غایب گشت

مفکنیدش ز نظر چون به نظر باز آمد

گفت کان یار قدم دار دگر باز آمد