سرشکم می دود بر چهره زرد

ز شادی جان شیرین برفشاند

اگر دهقان چنان سروی بیابد

بجای چشمه بر چشمش نشاند

تو پنداری که خونش می دواند

نمی بینم کسی جز دیده تر

که آبی بر لب خشکم چکاند