نمی بینم کسی جز دیده تر

بجای چشمه بر چشمش نشاند

سرشکم می دود بر چهره زرد

تو پنداری که خونش می دواند

که آبی بر لب خشکم چکاند

بجامی باده دستم گیر ساقی

که یکساعت ز خویشم وا رهاند