که آبی بر لب خشکم چکاند

سرشکم می دود بر چهره زرد

تو پنداری که خونش می دواند

نمی بینم کسی جز دیده تر

بجامی باده دستم گیر ساقی

که یکساعت ز خویشم وا رهاند

صبا گر بگذری روزی بکویش