بجامی باده دستم گیر ساقی

تو پنداری که خونش می دواند

نمی بینم کسی جز دیده تر

که آبی بر لب خشکم چکاند

که یکساعت ز خویشم وا رهاند

صبا گر بگذری روزی بکویش

بگو خواجو سلامت می رساند