هر دم بره بادیه باران که رساند

شد عمر درین ظلمت دلگیر بپایان

ما را به لب چشمه حیوان که رساند

گر فیض نه از دیده رسد سوختگانرا

درویش که همچون سگش از پیش برانند

او را به سراپرده سلطان که رساند

بی جاذبه ئی قطع منازل که تواند