ما را به لب چشمه حیوان که رساند

آدم که بشد کوثرش از دیده پر آب

بازش بسوی روضه رضوان که رساند

شد عمر درین ظلمت دلگیر بپایان

گر فیض نه از دیده رسد سوختگانرا

هر دم بره بادیه باران که رساند

درویش که همچون سگش از پیش برانند