شد عمر درین ظلمت دلگیر بپایان

وز مرغ سلامی به گلستان که رساند

آدم که بشد کوثرش از دیده پر آب

بازش بسوی روضه رضوان که رساند

ما را به لب چشمه حیوان که رساند

گر فیض نه از دیده رسد سوختگانرا

هر دم بره بادیه باران که رساند