آدم که بشد کوثرش از دیده پر آب

جانرا شکری از لب جانان که رساند

از مور پیامی به سلیمان که گذارد

وز مرغ سلامی به گلستان که رساند

بازش بسوی روضه رضوان که رساند

شد عمر درین ظلمت دلگیر بپایان

ما را به لب چشمه حیوان که رساند