و آنرخ گلرنگ و قد چون صنوبر گوئیا

تا چه حالست این که برمه خال مشکین کرده اند

آن خط عنبرشکن بر برگ گل دانی چراست

نافه مشکست کاندر جیب نسرین کرده اند

گلستانی بر فراز سرو سیمین کرده اند

مهرورزان ز اشتیاق طلعتش شب تا سحر

چشم شب پیمای را در ماه و پروین کرده اند