گلستانی بر فراز سرو سیمین کرده اند

آن خط عنبرشکن بر برگ گل دانی چراست

نافه مشکست کاندر جیب نسرین کرده اند

و آنرخ گلرنگ و قد چون صنوبر گوئیا

مهرورزان ز اشتیاق طلعتش شب تا سحر

چشم شب پیمای را در ماه و پروین کرده اند

دردمندان محبت بر امید مرهمی