مهرورزان ز اشتیاق طلعتش شب تا سحر

نافه مشکست کاندر جیب نسرین کرده اند

و آنرخ گلرنگ و قد چون صنوبر گوئیا

گلستانی بر فراز سرو سیمین کرده اند

چشم شب پیمای را در ماه و پروین کرده اند

دردمندان محبت بر امید مرهمی

آستانش هر شبی تا روز بالین کرده اند