در دیده من حسرت رخسار تو تا کی

چون پرده ز رخسار برافکند برافکند

برمن مفشان دست تعنت که بشمشیر

از لعل تو دل برنکنم چون مگس از قند

در سینه من آتش هجران تو تا چند

ناچار چو شد بنده فرمان تو خواجو

چون گردن طاعت ننهد پیش خداوند