ناچار چو شد بنده فرمان تو خواجو

از لعل تو دل برنکنم چون مگس از قند

در دیده من حسرت رخسار تو تا کی

در سینه من آتش هجران تو تا چند

چون گردن طاعت ننهد پیش خداوند