در سینه من آتش هجران تو تا چند

برمن مفشان دست تعنت که بشمشیر

از لعل تو دل برنکنم چون مگس از قند

در دیده من حسرت رخسار تو تا کی

ناچار چو شد بنده فرمان تو خواجو

چون گردن طاعت ننهد پیش خداوند