می کشند از پی خویشم که بزاری بکشندم

چه کسانند که در قصد دل ریش کسانند

با من خسته برآنند که از پیش برانند

که مرا تا نکشند از غم خویشم نرهانند

صبر تلخست و طبیبان ز شکر خنده شیرین

همچو فرهاد بجز شربت زهرم نچشانند