که مرا تا نکشند از غم خویشم نرهانند

چه کسانند که در قصد دل ریش کسانند

با من خسته برآنند که از پیش برانند

می کشند از پی خویشم که بزاری بکشندم

صبر تلخست و طبیبان ز شکر خنده شیرین

همچو فرهاد بجز شربت زهرم نچشانند

ایکه بر خسته دلان می گذری از سرحشمت