ایکه بر خسته دلان می گذری از سرحشمت

که مرا تا نکشند از غم خویشم نرهانند

صبر تلخست و طبیبان ز شکر خنده شیرین

همچو فرهاد بجز شربت زهرم نچشانند

هیچ دانی که شب هجر تو چون می گذرانند

گر توانی بعنایت نظری کن که ضعیفان

صبر از آن نرگس مخمور توانا نتوانند