صبر تلخست و طبیبان ز شکر خنده شیرین

با من خسته برآنند که از پیش برانند

می کشند از پی خویشم که بزاری بکشندم

که مرا تا نکشند از غم خویشم نرهانند

همچو فرهاد بجز شربت زهرم نچشانند

ایکه بر خسته دلان می گذری از سرحشمت

هیچ دانی که شب هجر تو چون می گذرانند