هیچ دانی که شب هجر تو چون می گذرانند

صبر تلخست و طبیبان ز شکر خنده شیرین

همچو فرهاد بجز شربت زهرم نچشانند

ایکه بر خسته دلان می گذری از سرحشمت

گر توانی بعنایت نظری کن که ضعیفان

صبر از آن نرگس مخمور توانا نتوانند

چه تمتع بود ارباب کرم را ز تنعم