گر توانی بعنایت نظری کن که ضعیفان

همچو فرهاد بجز شربت زهرم نچشانند

ایکه بر خسته دلان می گذری از سرحشمت

هیچ دانی که شب هجر تو چون می گذرانند

صبر از آن نرگس مخمور توانا نتوانند

چه تمتع بود ارباب کرم را ز تنعم

گر نصیبی بگدایان محلت نرسانند