خوش آن صبوح که آتش رخان ساغر گیر

بجامهای می خوشگوار می شویند

هنوز نازده منصور تخت بر سر دار

بخون دیده او پای دار می شویند

بباده لعل لب آبدار می شویند

بحلقه ئی که ز زلفت حدیث می رانند

دهان نخست به مشک تتار می شویند